ReadyPlanet.com
dot
dot
หลานนารา
dot
bullet22 ต.ค.59
bullet27 ต.ค.59
bulletพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิต
bulletค้นหาไปรษณีย์/EMS
bulletDictionary
dot
Inside 9anant
dot
bulletห้องแสดงอารมณ์ของผม
bulletบ้านคนรักสุนทราภรณ์
dot
บทความ
dot
bulletสงคราม ไม้เรียว และเพื่อน
bulletเขาหาว่าผมหลบหนีสังคม
bulletสังคมไร้คุณธรรม
bulletทำบุญเข้าพรรษา
bulletจดหมายถึงส้ม
bulletฤๅว่าชู้สาว
bulletเด็กแนว ตอนที่ ๑
bulletเด็กแนว ตอนที่ ๒
bulletคำนึงอดีต ภาค ๑
bulletคำนึงอดีต ภาค ๒
bulletคำนึงอดีต ภาค ๓
dot
ไดอารี่ที่เปิดเผย
dot
bulletเม็ดทรายที่ก้นอ่าว
bulletมุมมืดแห่งทะเลน้ำใจ
bulletเด็ก กับ วัด
bullet เธอชื่อ.......สายฝน
bulletบุญพาไป
bulletแด่แม่ใน้ผู้จากไป
dot
ภาพ-คลิปท่องเที่ยว
dot
bulletอัมพวาสมุทรสงคราม
bulletเมืองสุพรรณยันสามชุก
bulletภาพเที่ยวเมืองโบราณ
bulletรวมคลิปอยากให้ดู
bulletบ้านลัดนัน
bulletเพื่อนแท้
bulletบีม บอส บิว
bulletความทรงจำ
bulletอัลบั้มรวม
dot
คลิปขนมไทย
dot
bulletวิธีทำลูกชุบ
bulletฝอยทอง
bulletขนมสัมปันนี
bulletขนมครก
bulletขนมถ้วย
bulletขนมต้มใบเตย
bulletขนมต้มขาว
bulletขนมชั้น
dot
VDO น้ำพริก
dot
bulletน้ำพริกนครบาล
bulletน้ำพริกกะปิ
bulletน้ำพริกมะขามสด
bulletน้ำพริกมะม่วง มะดัน
bulletน้ำพริกกระท้อน
bulletน้ำพริกปลาย่างแมงดา
bulletน้ำพริกพริกไทยสด
bulletน้ำพริกไข่ปูทะเล
bulletน้ำพริกลงเรือ
bulletน้ำพริกอ่อง
bulletน้ำพริกเต้าเจี้ยว
dot
ราชการ
dot
bulletตรวจสลากล็อตเตอรี่
bulletราคาประเมิน
bulletสำนักงาน กพ.
dot
Oldies Music Video
dot
bulletNeil Young, Eagle Live
bulletEric Clapton/BB King
bulletGrand Funk/Deep purple
bulletThe Venture / Cliff Richard
bulletOldies Song
bulletBlue Brathers
bulletBlue Brathers
bulletJim Reeves/Garth Brooks
bulletBB King /Eric Clapton
dot
พักผ่อนหย่อนใจ
dot
bulletเที่ยวไปกับ ขสมก.
bulletศูนย์ฯ ฝึกอบรมทองผาภูมิ
bulletการเท่องเที่ยว (ท.ท.ท.)
bulletเที่ยวกับการรถไฟ
bulletท่องเที่ยวตกปลา
dot
กีฬา
dot
bulletผลฟุตบอลวันนี้
bulletHotleague
bulletสยามสปอร์ต
bulletอาจารย์มีชัย ฤชุพันธุ์
dot
อ่านหนังสือพิมพ์
dot
bulletHot News Sanook
bulletT News
bulletรวมลิงค์ข่าว
bullet27 ต.ค.59
dot
Newsletter

dot


เล่าเรื่องเที่ยวแบบง่าย ๆ สไตล์ของคุุณเอง
พาเที่ยวตลาดน้ำ ในประเทศไทย
ร้านอาหารประทับใจ
ตลาดน่าเที่ยวทั่วไทย
คบกันมาสี่สิบกว่าปีมิตรภาพมากมายที่ควรแก่การจดจำ
มิตรภาพชีวิตใน อผศ.


คำนึงอดีต ภาค ๑

สีสันเหมือนสดสวย 

          ดินแดนแห่งนี้เป็นแหล่งรวมผู้คนจากทุกสารทิศมาใช้ชีวิตร่วมกัน หลากหลายชีวิตแย่งชิงเบียดเสียดกันขึ้นลงรถเมล์ตั้งแต่ยามเช้าตรู่ อากาศเริ่มร้อนระอุอบอ้าวจนไอแดดจับเป็นตัวเมื่อยามสาย รถยนต์วิ่งสับสนวุ่นวายบนท้องถนน แข่งกันไปให้ถึงปลายทางของตน เสียงเครื่องยนต์พ่นใส่ทำให้รู้สึกว่าหูอาจมีปัญหาเข้าสักวัน หมอกควันพิษที่บรรดายวดยานเหล่านั้นร่วมกันระดมปล่อยโถมทับออกมาทำร้ายผู้คนทำให้อึดอัดหายใจไม่สะดวกเจ็บระคายไปทั้งจมูกจนถึงหลอดลมเมื่อต้องสูดดมเข้าไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าหูกับปอดหรือหลอดลมสิ่งไหนจะถึงกาลอวสานก่อนกัน ผู้คนที่ขวักไขว่ไปมาเริ่มบางตาลงแต่หมอกควันไอพิษที่พร้อมจะทำลายชีวิตหาได้เบาบางลงไม่ ยังคงยัดเยียดให้กับผู้คนแม้ไม่อยากได้ ท้องฟ้ามหานครทุกวันนี้ไม่เป็นสีฟ้าอันสวยสดงดงามอีกแล้วกลับกลายเป็นสีเทาหม่น ผู้คนที่เดินอยู่สองข้างทางรถยนต์ได้อาศัยหลบแสงแดดจากร่มเงาของแท่งตึกสูงตระหง่านที่ตั้งอยู่เป็นระยะพวกเรากำลังร่วมกันผ่อนส่งความตายด้วยดอกผลที่แสนแพงทั้ง ๆ ที่หนี้ชีวิตเหล่านี้หลายต่อหลายคนมิได้เป็นผู้ก่อ นี่คือเส้นทางชีวิตสายหนึ่งที่ผู้คนมากมายใฝ่หาอยากมาสัมผัส หลายชีวิตยอมละทิ้งถิ่นฐานบ้านเรือนต้องจากพ่อแม่พี่น้องครอบครัวเพื่อได้มาเยือนและอาศัยอยู่ในแดนศิวิไลซ์แห่งนี้ เมืองที่น่าจะมีชื่อยาวที่สุดในโลก
“กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยามหาดิลก ภพนพรัตนราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์ มหาสถานอมรพิมาน อวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์”

 
ความฝันที่บ้านทุ่ง

          กระแสน้ำย่อมหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา บางครั้งไหลเชี่ยวกรากเปี่ยมด้วยพลังมากล้น บางครั้งดูสงบนิ่งแฝงไว้ด้วยความลึกลับน่ากลัว แต่บางครั้งกลับพริ้วเป็นระลอกสวยงามน่าดูยิ่งนัก กระแสชีวิตมนุษย์ก็เป็นเช่นเดียวกันแปรเปลี่ยนไปตามวังวนของจังหวะชีวิต ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีจุดเริ่มต้นและมีจุดสิ้นสุดลง ผู้คนต้องต่อสู้ดิ้นรนแสวงหาแนวทางของตนเพื่อก้าวไปสู่จุดมุ่งหมายของชีวิตที่ดีที่สุดไม่ปล่อยให้ชีวิตเดินทางโดยว่างเปล่า ในบางครั้งหากมีโอกาสหวลระลึกถึงจุดเริ่มต้นของชีวิตตนเองบ้างทำให้เกิดความรู้สึกดีในการดำเนินชีวิตสืบไปในวันข้างหน้า สิ่งที่ผ่านพบประสบมาอาจมีทั้งความบริสุทธิ์ความสนุกสนานร่าเริง ความเจ็บปวดรวดร้าว การต่อสู้ดิ้นรน ความสำเร็จ ความล้มเหลว เหล่านี้ล้วนสามารถแปรเปลี่ยนเป็นพลังชีวิตที่ดีได้เสมอ มีผู้คนมากมายที่มักหวลระลึกถึงชีวิตในหนหลังเพื่อสร้างพลังให้กับตนเองด้วยการย้อนกลับไปสู่ท้องถิ่นที่ได้กำเนิดเกิดมา ฉันเองก็ชอบที่จะกระทำเช่นนั้นเมื่อมีโอกาส

          แม่น้ำท่าจีนปีสองพันห้าร้อยแลดูกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนักสำหรับเด็กชายตัวเล็ก ๆ อายุเพียงห้าขวบ ฉันชอมองกระแสน้ำไหลขึ้นไหลลงเหมือนดังมีชีวิตจิตใจ ฝูงปลาแหวกว่ายในสายน้ำอย่างมีความสุขกับชีวิตอันอิสระ แต่ในบางครั้งกลับได้พบเห็นคนและสัตว์ตายล่องลอยมา สายน้ำจึงมีทั้งความสุขและเศร้าระคนกันไป แม่น้ำได้พาสรรพสิ่งมากมายให้ได้พบเห็นได้รู้จักวัฒนะธรรม อารยะธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งลุ่มแม่น้ำอันหลากหลาย ผักตบชวาเกาะกลุ่มเป็นกอใหญ่ บางครั้งลอยไปติดริมตลิ่งหน้าบ้านที่กั้นเลี้ยงผักบุ้งไว้ชายฝั่ง เจ้าของบ้านโยนกิ่งไม้ลงไปกองสุมไว้เป็นซั้งหรือกร่ำให้ปลาได้เข้ามาอาศัยจะได้จับกินเป็นอาหารในวันข้างหน้า เมื่อถึงเวลาจับปลาก็จะเอาเฝือกหรืออวนล้อมแล้วเอากิ่งไม้ออกจับปลาได้ทีละมาก ๆ 

        “ผักตบชวา” เจริญงอกงามได้รวดเร็วยิ่งนักออกดอกสีม่วงชอบอยู่ในน้ำไหล ต่างจาก “ผักตบไทย” หรือที่ชาวบ้านมักเรียกว่า “ผักสามหาว” มีดอกสีน้ำเงินชอบขึ้นตามท้องไร่ท้องนาที่มีน้ำนิ่ง นำดอกมาแกง หรือจิ้มน้ำพริก จิ้มปลาร้าหลนอร่อยดี ชาวบ้านพากันเรียกผักตบชวาว่า “สวะ” เมื่อลอยมาติดหน้าบ้านใครเจ้าของบ้านจะใช้ไม้ไผ่ลำโตพองามเรียกว่า “ถ่อ” ค้ำออกไป เนื่องจากมีมากจนเกินพอแม้จะนำสวะมาหั่นผสมรำต้มไปเลี้ยงหมูก็ยังมีเกินความต้องการ ด้วยเหตุที่เจริญงอกงามได้รวดเร็วมาก สวะจึงดูไร้ค่าและเป็นปัญหาแก่ท้องน้ำ แต่ภายใต้กอสวะมักจะมีกุ้งหอยปูปลาอาศัยอยู่ด้วยเสมอเคยใช้สวิงช้อนได้บ่อย ๆ ทำให้คิดไปได้ว่าภายในบางสิ่งที่ดูไร้ค่าก็ยังมีคุณค่าบางอย่างแฝงซ่อนอยู่ ขอเพียงแต่ว่าผู้คนอย่าได้กระทำตนให้เป็นดังเช่นสวะก็แล้วกัน คนสวะ ๆ เอาไปเลี้ยงหมูไม่ได้และยังเป็นปัญหาแก่สังคมยิ่งกว่าเสียอีก 

          เรือแล่นอ้อยอิ่งไปมาทั้งเรือพาย เรือแจวและเรือเครื่อง นั่นเรือเมล์บางคนเรียกเรือไฟ หรือ เรือไอเป็นเรือมีหลังคาติดเครื่องยนต์ไว้กลางลำเรือ ต่อท่อพ่นไอน้ำออกมา มีใบพัดอยู่ใต้ท้องเรือตรงส่วนท้าย บ้างพายเรือบด เรืออีแปะที่บางคนเรียก เรือป๊าบ บ้างแจวเรือจ้าง เรือมาด เรือสำปั้นมาขายของ บ้างก็ขับเรือรับส่งผู้โดยสารมีทั้งเรือเครื่องหรือเรือเมล์มีหลังคาที่บางคนเรียกกันว่าเรือแท๊กซี่ เรือหางยาวซึ่งความจริงแล้วยาวทั้งลำเรือและหางที่ต่อออกมาจากเครื่องเพื่อหมุนใบพัด สำหรับพวกที่ลำสั้น ๆ แต่หางยาวเรียกว่าเรือสองตอน ซึ่งที่จริงแล้วบางลำสร้างไว้ตอนเดียวเท่านั้นคงเหมือนกับพวกที่ชอบแต่งรถซิ่ง หรือดัดแปลงรถให้เตี้ยแบบที่เห็นในสมัยปัจจุบัน เรือพวกนี้ขับแข่งกันน่ารำคาญ เนื่องจากเสียงดังมากนับเป็นเรือที่เป็นมลพิษทางเสียงประเภทหนึ่ง สำหรับเรือสองตอนที่ติดเครื่องหางสั้นคือต่อใบพัดจากเครื่องลงที่ท้ายเรือโดยไม่มีหาง เรือประเภทนี้จะถูกเรียกเรือหางสั้นไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งที่มีสองตอนเหมือนกัน บางคนใช้เรือเมล์ลากจูง “เรือต่อข้างกระดาน” ที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “เรือต่อ” โดยการนำเชือกมาผูกโยงที่ท้ายเรือต่อกันไปครั้งละหลาย ๆ ลำรวมเรียกว่า “เรือพ่วง” หรือ “เรือโยง” การเรียกชื่อเรือเหล่านี้มักเรียกตาม ๆ กันมาตามที่ได้พบเห็นอาจผิดเพี้ยนไปบ้างในแต่ละท้องถิ่น เด็ก ๆ มักชอบว่ายน้ำแข่งกันไปเกาะเรือพ่วงให้ลากทวนน้ำขึ้นไปเมื่อได้ระยะที่พอใจแล้วก็จะปล่อยตัวลอยตามน้ำว่ายเข้าหาฝั่งตามจุดหมายที่ได้คาดคะเนไว้เป็นที่สนุกสนานยิ่งนัก ฉันคิดว่าสักวันคงมีความสามารถที่จะทำเช่นนั้นได้บ้างและด้วยความอ่อนวัยฉันก็คงเหมือนเด็กคนอื่น ๆ ที่ไม่เคยคิดถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นเพียงอยากสนุกอยากทำทุกอย่างที่ผู้อื่นทำได้ 

          พอถึงเวลาเย็นแดดเริ่มอ่อนตัว สายน้ำพริ้วตามกระแสลมรวยรินเป็นริ้วระลอกเล็ก ๆ แลดูสลวยสวยงามยามเมื่อตัดกับแสงแดดอ่อนเย็นตาภาพสะท้อนแห่งท้องน้ำช่างมีเสน่ห์จนสุดที่จะพรรณา ในบรรยากาศละมุนเช่นนี้หากจะคิดถึงใครสักคนเชื่อว่าจะทำให้อารมณ์นั้นล่องลอยไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าจะถวิลหาคนรักยามห่างไกลน้ำตาอาจต้องไหลพราก แม้แต่ขณะที่ฉันกำลังนั่งคิดถึงเพื่อนเมื่อสมัยเก่าก่อนอยู่ยังเกือบจะระงับความรู้สึกไว้ไม่อยู่ มันแลดูเหงาเมื่ออยู่คนเดียวและดูซาบซึ้งเมื่อมีเพื่อนอยู่ใกล้ ทุกยามเย็นเรือจะไม่ขวักไขว่นักฉันจะดีใจมากที่เสียงเรือเครื่องเบาบางลง นับตั้งแต่เด็กความผูกพันกับสายน้ำทำให้อยากว่ายน้ำเป็น อยากอยู่ในอ้อมกอดของสายน้ำ อยากว่ายไปเกาะเรือพ่วงได้เหมือนผู้อื่น อยากกระโดดน้ำในท่าพิสดาร อยากดำน้ำคว้าโคลนเลนมาขว้างใส่กัน อยากลงน้ำจับกุ้ง หอย ปู ปลา ในแม่น้ำลำคลอง อยากพายเรือและขับเรือเป็น อยากไปเสียทุกอย่างที่เกี่ยวพันกับสายน้ำโดยที่มิได้คิดว่าจะเกินพอสำหรับตนเอง นั่นอาจเป็นก้นบึ้งของมนุษย์ส่วนใหญ่ที่มีความอยากจนลืมคิดถึงความพอดี พ่อหัดให้ฉันว่ายน้ำด้วยการเอาลูกมะพร้าวแห้งสองลูกมาฉีกเปลือกออกลูกละเส้นโดยให้อีกด้านหนึ่งยังติดอยู่กับลูกมะพร้าวแล้วเอาส่วนที่ฉีกออกมาผูกติดกันเป็นมะพร้าวแฝดมีช่องว่างสำหรับรองรับตัวฉันไว้ตรงกลางระหว่างมะพร้าวสองลูกนั้นจะได้ไม่จมน้ำ เนื่องจากมะพร้าวแห้งสองลูกช่วยพยุงไว้ แถวบ้านฉันในสมัยนั้นไม่มีห่วงยางใช้เล่นน้ำยางในระยนต์ก็ไม่เคยเห็นอาศัยอุปกรณ์จากธรรมชาติทดแทนได้ไม่แพ้กันเด็กคนอื่นก็มักใช้วิธีเดียวกันนี้หัดว่ายน้ำ แต่ก่อนที่จะหัดด้วยวิธีนี้เกือบทุกคนจะถูกจับโยนน้ำให้ช่วยเหลือตัวเองเป็นการวัดกำลังใจฉันเองก็ไม่ได้รับการยกเว้นต้องสำลักน้ำจนตาเหลือกแต่ก็ไม่เคยกลัวหรือเข็ดหลาบ มีอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อพ่อจับฉันโยนลงแม่น้ำเจ้าดิ๊กหมาไทยพันทางที่เลี้ยงเอาไว้ คงเข้าใจว่าฉันตกน้ำมันกระโดดลงน้ำพยายามคาบแขนฉันกลับเข้าฝั่งปรากฏว่าแขนถูกมันงับจนเลือดไหล ทุกคนให้อภัยมันเพราะซาบซึ้งถึงความกตัญญูรู้คุณ และความเฉลียวฉลาดกล้าหาญของเจ้าดิ๊ก อันที่จริงแล้วหมาไทยที่เลี้ยงไว้ตามบ้านได้รับการให้ข้าวให้น้ำกินจะรักเจ้าของและปกป้องเจ้าของเสมอไปทุกตัวนั่นแหละแต่เจ้าดิ๊กมันพิเศษที่ซื่อสัตย์เอามาก ๆ และยอมตายเพื่อเจ้าของได้แถมยังฟังภาษาคนค่อนข้างเข้าใจมากกว่าหมาตัวอื่นเนื่องจากได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้คนเกือบทุกวันเนื่องจากที๋บ้านเป็นร้านค้าขาย ใครต่อใครที่ไปมาหาสู่มาจับจ่ายซื้อของก็มักจะคุ้นเคยและเอ็นดูให้ความสนิทสนมบางคนให้ของกินบ้าง สอนให้มันทำในสิ่งต่าง ๆ มันก็ทำตามนับเป็นหมาว่านอนสอนง่าย ป้าแช่มสอนให้เจ้าดิ๊กยกขาหน้าทั้งสองข้างประกบกันเหมือนคนยกมือไหว้แล้วจึงให้ของกิน เจ้าดิ๊กทำได้อย่างสวยงามทั้งนั่งทั้งยืนทุกคนที่พบเห็นการกระทำของเจ้าดิ๊กต่างเรียกการกระทำนี้ว่าการไหว้ ทีนี้เวลาผู้ใดสั่งให้ไหว้เจ้าดิ๊กจะทำทันที แม้บางครั้งไม่ได้สั่งให้ทำเจ้าดิ๊กก็ยังไหว้เมื่ออยากได้ของกิน เจ้าดิ๊กมันเข้าใจภาษาของมนุษย์ได้มากพอควร ทุกคนจึงรักมันนับว่าเป็นเจตนาที่พยายามทำความเข้าอกเข้าใจกันทั้งสองฝ่ายทั้งหมาทั้งคน การอยู่ร่วมกันระหว่างมนุษย์กับสัตว์ก็ยังมีจริยธรรมที่ดีต่อกัน จากสิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าอันที่จริงแล้วคนบ้านนอกไม่ได้เป็นคนโง่เพราะสามารถสอนหมาให้ไหว้เป็น เพียงแต่คนบ้านนอกไม่ค่อยมีโอกาสเหมือนบุคคลทั่วไปเท่านั้น สำหรับความกล้าหาญความมานะอดทนนั้นได้รับการสะสมเป็นทุนทีละเล็กละน้อยด้วยความจำเป็นบีบบังคับให้ต้องเผชิญชีวิตอยู่ทุกวี่วัน แม้แต่หมาที่เลี้ยงไว้ก็เช่นกัน พวกฉันจึงรักหมา และบรรดาพ่อแม่ต่างสอนให้ลูก ๆ รู้จักไหว้ผู้อื่นอันเป็นวัฒนธรรมที่ดีสืบไป ลูกหลานใครไม่รู้จักไหว้ผู้อื่นก็จะถูกตำหนิว่าแย่กว่าหมาอีก
 
        ต่อมาไม่นานนักฉันก็ว่ายน้ำเป็นโดยมีเจ้าดิ๊กว่ายเล่นอยู่ข้าง ๆ เสมอ และได้เข้าเป็นสมาชิกขาประจำที่ศาลาท่าน้ำหน้าวัดโดยไม่ต้องสมัคร ต่อแต่นี้ไปจะได้มีโอกาสแสดงท่ากระโดดน้ำ ท่าว่ายน้ำที่คิดว่าพลิกแพลงพิสดารกว่าคนอื่นโดยเฉพาะเจ้าเปี๊ยกหลานลุงแฉ่งที่มีลีลาการกระโดดน้ำได้โลดโผนเป็นที่เลื่องลือในหมู่ผู้รักการกระโดดน้ำทั้งหลาย แต่แล้วปรากฏว่าท่ากระโดดน้ำต่าง ๆ ที่ฉันพยายามคิดค้นมาแสดงอย่างสุดความสามารถนั้นช่างแสนธรรมดาอย่างน่าเหลือเชื่อคนอื่นเขากระโดดได้อยู่แล้ว ฉันรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากแต่ในส่วนลึกของจิตใจไม่เคยย่อท้อคิดอยู่เสมอว่าจะต้องพยายามคิดท่ากระโดดน้ำที่คนอื่นทำไม่ได้หรือไม่เคยทำมากระโดดให้ได้เห็นกัน เมื่อมีโอกาสได้ลงเล่นน้ำฉันจะไม่ยอมพลาดเป็นอันขาด และพยายามฝึกหัดกระโดดน้ำว่ายน้ำอยู่ทุกวี่วันนับเป็นปีทีเดียว ซึ่งที่จริงแล้วเด็กคนอื่น ๆ ก็มักจะเป็นเช่นเดียวกันแต่ฉันมีบ้านอยู่ติดทั้งแม่น้ำและลำคลองชนิดที่เรียกว่าบ้านอยู่ปากคลองจึงมีโอกาสเล่นน้ำมากกว่าคนอื่น และแล้วดูเหมือนธรรมชาติจะเข้าข้างผู้ที่มีความมานะพยายาม วันนั้นขณะที่กำลังดำผลุดดำว่ายอยู่ที่ท่าน้ำหน้าวัด น้ำไหลแรงและลดลงจนหัวสะพานอยู่สูงจากพื้นน้ำมากทีเดียว ฉันมองเห็นนกบินมาจับกอไผ่ชายฝั่ง นกบางตัวกางปีกถลาร่อนลงสู่พื้นน้ำเพื่อจับปลาเป็นอาหารด้วยลีลาอันนุ่มนวลสุดสวยสง่างามยิ่งนักทั้งยังแสดงออกถึงพละกำลังแฝงเร้นอย่างมหาศาล ความคิดเกิดขึ้นอย่างฉับไวฉันคิดว่าฉันน่าจะเป็นเด็กฉลาดที่สุดที่คิดท่ากระโดดน้ำท่านี้ได้โดยวิธีธรรมชาติ ฉันค่อย ๆ ขึ้นสู่ท่าน้ำโดยใช้มือทั้งสองข้างเกาะกุมส่วนสำคัญที่อยู่ระหว่างขาทั้งสองไว้อย่างกระชับ ก้าวขึ้นสู่สะพานสูงด้วยจิตใจที่ฮึกเหิมห้าวหาญ ในขณะนั้นคงไม่มีผู้ใดสง่าผ่าเผยเท่าฉัน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมท่าน้ำหลายสิบคู่ ฉันอมยิ้มนิด ๆ ที่มุกปากอย่างผู้ประสบความสำเร็จ ปล่อยมือจากสิ่งสำคัญที่กุมเอาไว้แล้วค่อย ๆ กางแขนออกด้านข้างประดุจว่า นั่นคือปีกของนก เสียงเฮฮาจากเพื่อน ๆ ดังเป็นจังหวะทำให้ฉันมีกำลังใจยิ่งขึ้น วันนี้ละเพื่อน ๆ จะได้พบกับนักกระโดดน้ำผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งสามารถคิดลีลาท่าพิสดารได้แล้ว ฉันแกว่งแขนสองข้างพร้อม ๆ กัน เหมือนนกกระพือปีกก้าวสู่หัวสะพานอย่างช้า ๆ ใกล้เข้าไปเรื่อย ๆ อีกสามก้าวคงถึงปลายสะพานแล้ว ก้าวที่หนึ่งฉันสัมผัสด้วยปลายเท้าพร้อมแหงนคอให้สูงที่สุดแสดงถึงความสง่างามและอาจหาญเลียนแบบท่านกอันสุดสวย ก้าวที่สองฉันพยายามเขย่งปลายเท้าและสั่นขาทั้งสองข้างเพื่อให้เห็นความแข็งแรงปราดเปรียวเปรียบเสมือนว่านกสะบัดหางไปมาเพื่อปรับทิศทาง ก้าวที่สามฉันจะบินแล้ว ฉันจะบินเหมือนนกที่ถลาร่อนลงสู่พื้นน้ำ ซึ่งฉันยังไม่เคยเห็นผู้ใดแสดงมาก่อน และแล้วฉันก็ถึงปลายสะพานดีดตัวออกไปอย่างสุดกำลัง ขาขวาเหยียดตรงปลายเท้าชี้ ขาซ้ายงอพองามปลายเท้ายังคงชี้อยู่เหมือนขาขวา พร้อมกันนั้นก็แกว่งแขนทั้งสองข้างด้วยความรวดเร็ว สะบัดขาสลับไปมากลางอากาศ…โอ…ฉันบินได้และร่อนถลาลงสู่พื้นน้ำด้วยความหนักหน่วง ทุกส่วนสัดของร่างกายที่อยู่ด้านหน้ากระทบกับพื้นน้ำด้วยความรุนแรงนกตัวนี้เจ็บและจุกเป็นอย่างยิ่ง หายใจไม่ออกพยายามที่จะว่ายน้ำแต่ไม่สามารถว่ายได้ดูเหมือนจะขาดใจคงไม่มีโอกาสบินไม่มีโอกาสคิดท่าพิสดารอีกแล้วฉันกำลังจะจมน้ำตาย ฉันไม่ควรคิดบินแบบนกเลย ตกน้ำแล้วว่ายน้ำไม่ได้มันแสนเจ็บและจุกหายใจไม่ออกไม่มีพละกำลังที่จะช่วยเหลือตัวเองอีกแล้ว ภาพรอยยิ้มและเสียงร้องของเพื่อน ๆ ที่คอยให้จังหวะเสียงหัวเราะที่แปลความหมายไม่ออกกำลังจะจบสิ้นไป ลาก่อนเพื่อน ๆ 
          ฉันรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อนอนอยู่บนศาลาท่าน้ำและด้วยสายตาที่พร่ามัวนอกจากเจ้าดิ๊กซึ่งคลอเคลียเลียใบหน้ามิยอมห่างแล้วยังมีบางคนที่ปรากฏประกายตาแห่งความเมตตาสงสาร แต่อีกหลายคนที่ไม่ได้ยินดีในความสามารถกระโดดน้ำท่าพิสดารของฉันกำลังบอกลูกตัวเองว่าอย่าได้จดจำท่ากระโดดน้ำบ้า ๆ นี้เป็นตัวอย่าง เพื่อนบางคนถูกพ่อแม่สั่งห้ามกระโดดน้ำไปเลยก็มี บางคนบอกว่าคนที่มีความคิดดี ๆ เขาไม่ทำกันดอกเป็นการกระโดดน้ำที่โง่เขลาเอามาก ๆ น่าจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อกระโดดลงมาจากสะพานสูงยามน้ำลดและท้องต้องกระแทกน้ำเช่นนี้ อีกหลายต่อหลายคนแสดงความเห็นในทำนองว่าสิ่งที่ฉันได้กระทำลงไปนั้นเหมือนเรื่องเลวร้ายเสียเหลือเกิน นับว่าเป็นคำพิพากษาที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ฉันอยากจะอธิบายให้พวกเขาเหล่านั้นเข้าใจว่าที่ฉันกระทำลงไปเป็นเพียงความคิดอันบริสุทธิ์ อยากแสดงออกซึ่งความสามารถในตัวฉัน สิ่งที่ฉันคิดมันเป็นเรื่องเลวร้ายตรงไหน บางคนเอาแต่ตำหนิฉันโดยที่ไม่ได้สอนให้ฉันรู้จักคิด รู้จักทำ แต่ขณะนั้นฉันพูดไม่ได้ฉันยังเจ็บปวดจุกแน่นไปหมด พวกเขาไม่เคยได้คิดถึงความเจ็บปวดที่ฉันได้รับโดยเฉพาะสิ่งที่ฉันได้กระทำลงไปก็มิได้ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนแต่อย่างใด มีเพื่อนบางคนบอกว่า เขารู้อยู่แล้วว่าท่ากระโดดน้ำแบบนี้ต้องเจ็บและจุกเขาจึงไม่ทำไม่ใช่ว่าเขาทำไม่ได้ ฉันแอบคิดในใจว่าเมื่อเพื่อนรู้ว่าสิ่งใดทำแล้วจะได้รับความเจ็บปวดเพื่อนก็น่าจะบอกกันหรือเตือนให้เพื่อนได้รู้บ้างจะได้ไม่ทำในสิ่งเหล่านั้น เพื่อนที่มีความปรารถนาดีต่อกันอย่างน้อยไม่ควรปล่อยให้เพื่อนต้องพบกับความเจ็บปวดเมื่อเตือนได้ ฉันพยายามนึกถึงเสียงหัวเราะที่แปลความหมายไม่ออกของเพื่อน ๆ ในขณะที่ส่งเสียงเชียร์ตอนที่ฉันจะบินแต่ละคนเขาหัวเราะด้วยความหมายใดกันหนอ เวลาล่วงเลยไปฉันลืมตาได้กว้างขึ้น ได้พบกับดวงตาที่มีประกายแห่งความอบอุ่นแฝงไว้ด้วยความวิตกกังวลระคนให้อภัยและปลอบโยน กล่าวเบา ๆ กับฉันว่า จำความเจ็บปวดครั้งนี้ไว้ให้ดีนะลูกนี่คือบทเรียนบทหนึ่งที่ควรจะต้องจดจำ กลับบ้านกันเถอะ…ครับแม่

 

 







Copyright © 2010 All Rights Reserved.
แหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดสมุทรปราการ
เชิญส่งบทความ หรือกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม การออกค่ายอาสาพัฒนา บันทึกการเดินทาง ท่องเที่ยว ประสบการณ์ชีวิต เล่าเรื่องราว ประกาศคนหาย บอกบุญ ลงในเว็บไซต์ www.9anant.com หรือส่งตรงที่ webmaster@9anant.com